سال ۱۴۰۳ که خبر تخریب ناگهانی غسالخانه عمو‌زین‌الدین را شنیدم و به سراغ خرابه های این قبرستان تاریخی رفتم، اولین تجربه من از گرفتاری در گرداب مسئولیت پراکنی مدیران بود که بعد از خشم و حسرت و پیگیری فراوان، سر آخر، با «کی بود کی بود من نبودم» های معروف آقایان و سیاهی لشکرهاشان، مشخص نشد چه ارگانی ، با چه جرعت و جسارتی، دست به تخریب یک چنین میراث ملی زده است!

سینمای ایران دهه‌هاست میان ساختار اداری متمرکز و جریان‌ تجاری شتاب‌زده در نوسان است؛ کشاکشی که بیش از هر چیز، جغرافیای فرهنگی کشور و اصالت‌ بومی را به حاشیه رانده است. تبریز، شهری که با پیشینه‌ای درخشان در تاریخ معاصر، آغازگر جریان‌های نوین فرهنگی و رسانه‌ای بوده، امروز سهمی از تولیدات بلند سینمایی کشور و جایگاهی متناسب با وزن تاریخی و سرمایه انسانی خود ندارد.

سینما رفتن فقط خرید یک بلیت و نشستن روی صندلی سالن نیست؛ برای مخاطب امروز، این تصمیم با مقایسه هزینه، کیفیت فیلم، محتوای اثر، امکان تماشای آن در خانه و حتی تناسبش با یک تفریح خانوادگی همراه شده است؛ مجموعه‌ای از عوامل که پیوند مخاطب تبریزی با سینما را با پرسش‌های تازه‌ای روبه‌رو کرده است.

مردم نباید نخستین قربانی تورم، بی‌ثباتی، ناکارآمدی و تصمیم‌های نادرست باشند. تولیدکننده نباید برای تولید کردن مجازات شود. سرمایه‌گذار نباید برای سرمایه‌گذاری مولد احساس ناامنی کند. کارگر نباید هر سال شاهد کوچک‌تر شدن قدرت خرید دستمزد خود باشد. جوان نباید میان تحصیل، مهارت و بیکاری سرگردان بماند. و خانوادۀ ایرانی نباید تمام توان خود را صرف سازگار شدن با مشکلات اقتصادی کند.

ایران در جنگ، در یک انزوای شدید قرار داشت. آغاز فوری مذاکرات برای کاهش تدریجی تنش‌ها و بازگرداندن بخش‌هایی از سیستم بانکی به چرخه جهانی از مهمترین اقدامات لازم برای خروج ازاین انزواست.
 بازگرداندن جریان ارز و دسترسی دوباره به تکنولوژی‌های لازم برای بازسازی، هدف این اقدامات است.

سخنگوی کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، نسبت به وجود شکاف عمیق میان گزارش‌های دولتی و واقعیت‌های میدانی در نظام سلامت، انتقاد کرد.

این شاید یکی از دردناک‌ترین پرسش‌های اخلاقی «ادیسه» نولان باشد: اگر انسان به ساختاری می‌پیوندد که امکان تحقق توحش درونی‌اش را به او می‌دهد، چه کسی مسئول شر است؛ کسی که ساختار را ساخته، یا کسی که از آن استفاده کرده، یا هر دو؟

الگوریتم تیک‌تاک ذهنتان را می‌خواند. کافی است یکی از ویدئوهای «بی‌حسی»‌ را لایک کنید تا صفحۀ «برای شما»یتان پر شود از افرادی که به این احساسِ خالی‌بودن اعتراف می‌کنند. دیدن آن‌ها حس تأیید به شما می‌دهد، اما درعین‌حال تله هم است.

تبیین روایت صحیح و اجازه‌ندادن به دشمن برای مدیریت حساسیت جامعه، وظیفه اصلی رسانه‌های جبهه انقلاب است. این شاید اصلی‌ترین کاری است که همگان به ویژه همه افراد در جریان و جبهه انقلابی باید به آن اهتمام داشته باشند. در این میان طبیعتاً پیوست اصلی دشمن در تجاوز و بمباران، پیوست عملیات روانی و رسانه‌ای است که باید هوشیاری ویژه‌ای در این میدان هم داشته باشیم.

وبگاه "الجزیره" در گزارشی می نویسد: «چین از تحریم و فشارهای کاخ سفید علیه ایران تبعیت نمی کند زیرا قادر به این موضوع است و در عین حال، تبعیت از این تحریم ها را به هیچ وجه در راستای منافع راهبردی خود ارزیابی نمی‌کند.»

مشکل فقط در رفتار یک تولیدکننده یا یک بنگاه خلاصه نمی‌شود. این ذهنیت زمانی به یک آسیب اقتصادی تبدیل می‌شود که در بخش‌های مختلف زنجیره تولید، از طراحی و ساخت تا فروش و خدمات، تکرار شود. نتیجه، کاهش اعتماد مصرف‌کننده، افزایش هزینه‌های پنهان، کاهش بهره‌وری و تضعیف انگیزه برای سرمایه‌گذاری بلندمدت است.

برای فهمیدن اینکه چرا چنین حرف‌هایی از زبان ونس اهمیت پیدا می‌کند، باید کمی به گذشته او برگشت. ونس در خانواده‌ای با زمینه مسیحی بزرگ شد، اما در سال‌های جوانی از ایمان فاصله گرفت و در مقطعی خود را آتئیست می‌دانست. او بعدها از آن دوره با عنوان دوره‌ای از «آتئیسم خشمگین» یاد کرد؛ دوره‌ای که تحت تأثیر نویسندگانی مانند کریستوفر هیچنز قرار گرفته بود و دیگر ارتباطی جدی با کلیسا نداشت.