باید تعارفات را کنار بگذاریم؛ چرا که سینما جایِ خطابه نیست، جایِ جانِ کلام است. اگر متولیان نتوانند «مقاومت» را در قامتِ یک قصهی انسانیِ باورپذیر و مدرن روایت کنند، آن را به موزهای از شعارهای غبارگرفته بدل کردهاند. تاریخ با بنرهای رنگینِ افتتاحیه نوشته نمیشود، بلکه با نگاههای جسورانه و روایتهای صادقانهای ثبت میشود که تماشاگرِ عام را مجذوب کند.
آنچه صدراعظم آلمان اخیرا اعتراف کرده نشان می دهد چرا واقعا باید ایران را یک بازیگر قدرتمند در صحنه بینالمللی دانست. کشوری که ماجراجویی علیه آن، دنیا را تکان میدهد و حتی دولت های غربی را وادار به اعتراف به این مساله کرده است. این معادله به ویژه از حیث تشدید فشارها علیه دولت ترامپ جهت خاتمهدادن به جنگ افروزی علیه ایران و تقویت بنیان های بازدارندگی کشورمان در آینده، از اهمیت زیادی برخوردار است.
آیا سازوکارهای اداری و مدیریتی ما نیز به اندازهای که از نخبگی سخن میگویند، برای شناسایی و بهکارگیری آن آمادگی دارند؟!. نخبگی را نمیتوان صرفاً با تعداد مدارک تحصیلی، عناوین دانشگاهی یا رتبههای علمی سنجید. دانش تخصصی ارزشمند است، اما هنگامی که با قدرت تحلیل، خلاقیت، تجربه، مسئولیتپذیری و توان حل مسئله همراه شود، میتواند به نیرویی اثرگذار برای جامعه تبدیل شود.
دستورالعمل شرکت دانش آموزان در تجمعات شبانه چهارشنبهها ذیل برنامه خارج از مدرسه قرار می گیرد و مستلزم رضایت نامۀ اولیا و نظارت نماینده مدرسه در ساعات پایانی شب است. ایا آقای وزیر به این موضوع اندیشیده؟!
هرچند تغییر نخستوزیر در اسرائیل بهتنهایی به معنای تغییر اساسی سیاست این ساختار در قبال ایران نیست ولی تفاوت مهمی وجود دارد میان دولتی که شخص نتانیاهو در رأس آن قرار دارد با دولتی که احتمالاً رویکردی عملگرایانهتر در پیش گیرد
هر چند عنوان گزارش ایران 2035 است اما وضعیت کنونی و جایگاه فعلی ایران در جهان را بررسیده و اگرچه این روزها چشم به آسمان داریم تا ببینیم نماد شر دچار خبط و خطا علیه ایران ما خواهد شد یا نه اما ما را با توانایی ها و کاستی ها آشنا می کند و این متن کوشیده زبان آن را ساده تر سازد...
دولت آمریکا نامه ارسالی خود به ایران را پیش از انتخابات میاندوره ای کنگره آمریکا ارسال کرده است. کاخ سفید سعی دارد تا جای ممکن به توافقی مطلوب با ایران دست یابد زیرا می داند پیامدهای منفی دور تازه جنگافروزی علیه ایران، بسیار گسترده خواهد بود و می تواند سناریوهای وخیمی را برای آن درپی داشته باشد. از این رو، نامه ارسالی جی دی ونس به ایران، تا حدود زیادی نگاهی به سیاست داخلی آمریکا نیز دارد.
بر اساس طرحی تازه در مجلس دنبال آن اند پیش دبستانی را در ساختار مدرسه ادغام و آموزش را از 5 سالگی اجباری کنند! در حالی که ساختار موجود عملا این بچه ها را هم گرفتار چرخه فرسایشی خود می کند و لذت بازی و کشف را از آنها میگیرد
چرا بحث حجاب دانشآموزان در جمهوری آذربایجان به مقایسه الهام علیاف با مصطفی کمال آتاتورک رسیده است؟ همزمان با انتقاد چهرههای نزدیک به اردوغان از سیاستهای باکو، برخی حامیان دولت آذربایجان تصویری از علیاف ارائه میکنند که بر سکولاریسم و ایستادگی در برابر دخالت خارجی تکیه دارد.
اعتراضاتی که در فرانسه آغاز شد اکنون به نقاط مختلف اروپا سرایت کرده است؛ جایی که مردم در اعتراض به افزایش تورم و هزینههای زندگی و بالا رفتن قیمت سوخت به خیابانها آمدهاند.
ناشناس ماندن برای آستن نیز مسئله تازهای نبود. مدتها پیش از انتشار رمان «عقل و احساس» در سال ۱۸۰۳، او حق نشر رمانی با عنوان «سوزان» (که بعدها به «صومعه نورثانگر» تبدیل شد) را با استفاده از نام مستعار «اشتون دنیس» به ناشری به نام ریچارد کرازبی به مبلغ ۱۰ پوند فروخت. به دلایلی نامعلوم، کرازبی اقدام به انتشار آن نکرد؛ از این رو، نه آن رمان و نه نام مستعاری که آستن برگزیده بود، هرگز به چاپ نرسیدند.
پیگیری انتخابات آمریکا در ایران درگذشته هم روندی صحیح و قابل توجیه بود. نزدیک به حتم، اگر ترامپ در آخرین انتخابات (2024) شکست می خورد و کامالا هریس دموکرات به جای او به کاخ سفید راه می یافت نه جنگی رخ می داد و نه نتانیاهو برای حمله به ایران، چراغ سبز واشنگتن را دریافت میکرد.