در شرایطی که آمریکا میکوشد از طریق مهار فرسایشی، قدرت تصمیمگیری ایران را محدود کند، پاسخ راهبردی ایران باید بر سه اصل استوار باشد: «قدرت ملی پایدار، دیپلماسی مقتدرانه و بازدارندگی مسئولانه». این سه مؤلفه میتوانند مبنای عبور از مدیریت روزمره بحران و حرکت بهسوی مدیریت راهبردی منافع ملی باشند.
ویلیام هیگ: ترامپ احتمالا ناچار خواهد شد فعالیتهای هستهای محدودی را از سوی ایران را بپذیرد. بله، این وضعیت شباهت بسیار زیادی به توافق سال ۲۰۱۵ (موسوم به برجام) خواهد داشت؛ همان توافقی که ترامپ بهشدت از آن بیزار بود.
در قانون تأسیس وزارت اطلاعات شرط اجتهاد را برای وزیر قایل شدند تا خاطرات تلخ ساواک که یک تیسمار ارتش در رأس آن بود تکرار نشود. مجتهد به جای تیمسار و وزارتخانه زیر نظر دولت با رأی اعتماد مجلس به جای سازمان زیر نظر نخستوزیری و خارج از نظارت مجلس به خاطر همان نگرانیها لحاظ شد.
گسترش اعتراضات در اروپا نشان میدهد که نارضایتی عمومی از مطالبات معیشتی فراتر رفته و به بحران اعتماد سیاسی، اعتراض به اولویتهای دولتها و مطالبه تغییر در ساختار حکمرانی تبدیل شده است.
هوش مصنوعی لزوما قاتل خلاقیت نیست اما میتواند شرایطی ایجاد کند که در آن خلاقیت انسانی بهتدریج کمرنگ شود. این خطر زمانی جدی میشود که انسان از اندیشیدن،تجربهکردن و تصمیمگرفتن صرفنظر کند.
اقتصاددان برجسته آمریکایی با تأکید بر ناتوانی ترامپ در پیروزی نظامی یا دیپلماتیک در جنگ ایران، لغو محاصره و خروج نیروهای آمریکایی از منطقه را خواستار شد.
بر اساس تازهترین گزارش مرکز آمار ایران، سهم خانوارهای مالک مسکن در مناطق شهری در سال ۱۴۰۴ به ۷۰.۶۸ درصد رسید و برای نخستین بار در حدود دو دهه اخیر از مرز ۷۰ درصد عبور کرد.
دانشیار ژنتیک دانشکده علوم طبیعی دانشگاه تبریز با بیان اینکه ژنها در شکلگیری ویژگیهای جسمی، شناختی، شخصیتی و سلامت انسان نقش دارند، گفت: ژنتیک بهتنهایی سرنوشت افراد را تعیین نمیکند و بسیاری از ویژگیهای انسانی حاصل تعامل پیچیده عوامل ژنتیکی با محیط، تجربههای زندگی، شرایط اجتماعی و سبک زندگی هستند.
ایران فشار را افزایش میدهد، آمریکا و کشورهای منطقه واکنش نشان میدهند، ایران دوباره پاسخ میدهد و دو طرف وارد نردبان تشدید میشوند؛ نردبانی که پایینآمدن از آن هر روز دشوارتر خواهد شد. هیچ تضمینی وجود ندارد که تشدید جنگ حتماً به تسلیم یا عقبنشینی طرف مقابل منتهی شود. گاهی افزایش هزینه به پایان جنگ میانجامد و گاهی جنگ را بزرگتر و طولانیتر میکند. راهبرد ملی باید برای هر دو احتمال برنامه داشته باشد. در مواضع ایزدی، برای احتمال دوم راهحل روشنی دیده نمیشود.
یران ناچار است به سوی بازدارندگی مؤثر پیش برود؛ بازدارندگیای که هم توان نظامی، هم تابآوری زیرساختی و هم قدرت دیپلماتیک را در بر گیرد. اما تجربه دو جنگ گذشته، شکنندگی بازدارندگی انرژی و متعارف، و درسهای جنگ روسیه و اوکراین و تقابل ایران و اسرائیل نشان میدهد که هیچیک از این سه لایه، بهتنهایی تضمینکننده بقا در جنگ تمامعیار نیستند. بازدارندگی چندلایه بدون یک مؤلفه نهایی و غیرقابلخنثیسازی، همواره در
اهمیت کار جهادی و خلاقانه، بیش از هر زمان دیگری است. این نگاه باید در تمامی ارکان دولت، درونی و درک شود. دولت کنونی مسوول خطاهای دولت های پیشین نیست اما کاستی های احتمالی امروز، می توانند صورتحسابهای سنگینی برای فردای ایران ایجاد کنند. انفعال در این شرایط، بروندادی جز ایجاد هزینه و خسارت برای کشور تولید نخواهد کرد.
در شرایطی که محاصره دریایی آمریکاهر روز تنگ تر میشود.، تنها راه احیای موازنه قدرت در منطقه و خروج از وضعیت فرساینده «نه جنگ، نه صلح»، اتخاذ یک واکنش نظامی متناسب و هوشمندانه برای رفع حصر دریایی است.